٦٦٧١.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الذِكرُ لَيسَ مِن مَراسِمِ اللِّسانِ و لا مِن مَناسِمِ الفِكرِ ، و لكنَّهُ أوَّلٌ مِن المذكورِ و ثانٍ مِنَ الذاكِرِ . [٤]

٦٦٧٢.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : اِجعَلْ ذِكرَ اللّه ِ مِن أجلِ ذِكرِهِ لكَ ، فإنّهُ ذَكَرَكَ و هُو غَنِيٌّ عنكَ فَذِكرُهُ لكَ أجَلُّ و أشهى و أتَمُّ مِن ذِكرِكَ لَهُ و أسبَقُ ... فَمَن أرادَ أن يَذكرَ اللّه َ تعالى فَلْيَعلَمْ أنَّهُ ما لَم يَذكُرِ اللّه ُ العَبدَ بالتوفيقِ لِذِكرِهِ لا يَقدِرُ العَبدُ عَلى ذِكرِهِ . [٥]

٦٦٦٨.امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه: «و ياد خدا بزرگتر است» ـفرمود : خدا را به ياد داشتن، هنگام رو به رو شدن با حلال و حرام خدا .

٦٦٦٩.امام صادق عليه السلام : ذكر بر دو گونه است : ذكر خالص كه با دل سازگار و همراه است و ذكر بازدارنده كه ياد هر كس جز او را از دل مى برد .

٦٦٧٠.امام رضا عليه السلام : هركه خدا را ياد كند اما به ديدار او شتاب (شوق) نشان ندهد، خود را ريشخند كرده است .

١٣٤٧

توفيق يافتن براى ياد خدا

٦٦٧١.امام على عليه السلام : ياد خدا، نه كار زبان است و نه راه و رسم انديشه، بلكه نقطه آغاز آن، [خداوندِ ]ياد شده است و در مرتبه دوم، [شخصِ] ياد كننده جاى دارد .

٦٦٧٢.امام صادق عليه السلام : ياد خدا را بدان سبب دان كه او به ياد توست ، او تو را ياد مى كند در حالى كه بى نياز از توست . پس ياد او از تو ارزشمندتر و خواستنى تر و كاملتر و پيش تر است تا ياد تو از او . . . بنا بر اين ، هر كه مى خواهد خداوند متعال را ياد كند بايد بداند كه اگر خداوند توفيق ياد خود را به ياد بنده نياورد ، بنده قادر به ذكر و ياد او نيست .

[١] العنكبوت : ٤٥ .[٢] عدّة الداعي : ٢٨٣ .[٣] بحار الأنوار : ٩٣/١٥٩/٣٣ .[٤] بحار الأنوار : ٧٨/٣٥٦/١١ .[٥] غرر الحكم : ٢٠٩١ .[٦] بحار الأنوار : ٩٣/١٥٨/٣٣ .