٦١٧٨.عنه عليه السلام : مَرَّ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله بِجَدْيٍ أسَكَّ مُلْقَى عَلى مَزْبَلةٍ مَيِّتاً ، فقالَ لأصحابِهِ : كَم يُساوِي هذا ؟ فقالوا : لَعلّهُ لَو كانَ حَيّاً لَم يُساوِ دِرهَماً ، فَقالَ النبيُّ صلى الله عليه و آله : و الذي نَفسِي بيدِهِ! لَلدُّنيا أهوَنُ عَلَى اللّه ِ مِن هذا الجَدْيِ على أهلِهِ . [١]

١٢٥٢

حَقارَةُ الدُّنيا

٦١٧٩.تنبيه الخواطر عن رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آل ـ عِندَ ما وَقَفَ على مَزبلةٍ ـ: هَلُمُّوا إلى الدنيا ! و أخَذَ خِرَقاً قد بَلِيَتْ على تلكَ المَزبلةِ و عِظاماً قد نَخِرَتْ فقالَ : هَذِهِ الدُّنيا . [٢]

٦١٨٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : فلْتَكُنِ الدنيا في أعيُنِكُم أصغَرَ مِن حُثالَةِ القَرَظِ ، و قُراضَةِ الجَلَمِ [٣] . [٤]

٦١٧٧.امام صادق عليه السلام : خداوند تبارك و تعالى هرگز به نعمت دنيا براى دشمن خود، لحظه اى اهميت نداده است... اگر جز اين بود ، خداوند عزّ و جلّ در كتاب خود نمى فرمود : «و اگر نه اين بود كه همه مردم ، يك امّت مى شدند سقف هاى خانه هاى كسانى را كه خداى رحمان را باور ندارند ، از نقره مى كرديم . . . » . . . و اگر جز اين بود در حديث نمى آمد كه : اگر مؤمن ناراحت نمى شد، براى كافر دستارى آهنى قرار مى دادم تا هرگز سر درد نگيرد .

٦١٧٨.امام صادق عليه السلام : رسول خدا صلى الله عليه و آله از كنار لاشه بزغاله گوش بريده اى كه در يك زباله دانى افتاده بود، گذشت ؛ به اصحابش فرمود : اين لاشه چند مى ارزد؟ عرض كردند: اگر زنده بود شايد به درهمى هم نمى ارزيد . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هر آينه دنيا در نزد خداوند بى ارزشتر است از اين بزغاله نزد صاحب آن.

١٢٥٢

حقير بودن دنيا

٦١٧٩.تنبيه الخواطر : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در كنار يك زباله دانى ايستاد و فرمود: بياييد دنيا را ببينيد! از ميان آن زباله دانى تكّه پارچه هايى فرسوده و استخوانهايى پوسيده برداشت و فرمود : اين است دنيا .

٦١٨٠.امام على عليه السلام : دنيا بايد در ديده شما حقيرتر از تفاله برگ درخت سَلَم [٥] و خرده هاى دم قيچى باشد .

[١] بحار الأنوار: ٧٣/٥٥/٢٧.[٢] . تنبيه الخواطر : ١/١٢٨ .[٣] الحثالة ـ بالضمّ ـ : ما يسقط من قشر الشعير و الأرز و التمر و نحو ذلك ، و القَرَظ ـ بالتحريك ـ : ورق السلم يدبغ به الأديم ، و القُراضة : ما سقط بالقرض، و الجَلَم : الّذي يجزّ به الشعر و الصوف كالمقصّ (مجمع البحرين : ١/٣٠٩ و ص ٣٠٧ و ج ٣/١٤٦٦ و ص ١٤٦٧).[٤] نهج البلاغة: الخطبة٣٢.[٥] سَلَم : درختى است بيابانى كه از برگ آن در دبّاغى پوست استفاده مى شود ـ م.