١٨٠٨.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از ثابت بن ابى صفيّه ـ: سَرور عابدان ، على بن الحسين عليه السلام ، به عبيد اللّه ، پسر عبّاس بن على بن ابى طالب عليه السلام نگريست و گريست . سپس فرمود : «بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، هيچ روزى سخت تر از جنگ اُحُد نبود كه عمويش حمزة بن عبد المطّلب ، شير خدا و شير پيامبرش ، در آن كشته شد و پس از آن ، نبرد موته كه پسرعمويش جعفر بن ابى طالب ، در آن كشته شد» . سپس فرمود : «و هيچ روزى مانند روز حسين عليه السلام (عاشورا) نيست . سى هزار مرد ـ كه همگى ادّعا مى كردند از اين امّت اند ـ ، به سوى او حمله بُردند و همگى ، با ريختن خون او ، قصد تقرّب به خدا را داشتند [١] و او ، خدا را به يادشان مى آورد ؛ امّا آنان ، پند نمى گرفتند تا آن كه او را با سركشى و ستم و تجاوز ، كُشتند» . آن گاه فرمود : «خداوند ، عبّاس را رحمت كند ! بى هيچ ترديدى ، ايثار كرد و آزمايش [ نيكويى ] شد و خود را فداىِ برادرش كرد تا آن كه دستانش قطع شد و خداوند عز و جل به جاى آنها ، دو بال برايش قرار داد كه با آنها ، همراه فرشتگان در بهشت ، پرواز مى كند ، همان گونه كه براى جعفر بن ابى طالب ، قرار داد . عبّاس عليه السلام ، نزد خداوند ـ تبارك و تعالى ـ منزلتى دارد كه همه شهيدان در روز قيامت ، به آن ، رَشك مى برند» .

[١] در اين فرموده كه : «همگى ، با ريختن خون او ، قصد تقرّب به خدا را داشتند» ، اشكال وجود دارد . اوّلاً ، بسيارى از افراد دشمن ، براى دنياطلبى به جنگ آمده بودند كه از جمله آنان ، فرمانده سپاه ، عمر بن سعد بود . بنا بر اين ، بعيد مى نمايد كه همگى به قصد قربت آمده باشند . ثانيا ، حديث مشابه ديگرى از امام زين العابدين عليه السلام در اين باره روايت شده است و بعيد نيست كه اين دو حديث ، در اصلْ يكى بوده اند كه اين عبارت يا مضمون ، در آن نيامده است . در آن حديث ، از زبان امام حسن عليه السلام نقل شده كه خطاب به امام حسين عليه السلام فرمود : «سى هزار مرد به سوى تو هجوم مى آورند كه مدّعى اند از امّت جدّ ما محمّد صلّي الله عليه و آله هستند و خود را به اسلام، منسوب مى كنند و براى كشتن تو گِرد مى آيند» (ر . ك : ج ٣ ص ٣٠٩ «بخش ششم / فصل چهارم / پيشگويي امام حسن عليه السلام از شهادت او») .