١٨٣٨.المِحَن ـ به نقل از ابو معشر ، از يكى از استادانش ـ: مردى كوفى ، عبد اللّه بن حسن بن على را بر روى اسب ديد ـ و عبد اللّه ، از زيباترين آفريدگانِ خدا بود ـ . آن كوفى گفت : حتما اين جوان را مى كُشَم . مردى به او گفت : واى بر تو ! از اين ، چه مى خواهى ؟ او را وا گذار . امّا او نپذيرفت و به او حمله بُرد و او را زد و كُشت . هنگامى كه ضربه [ ى شمشير ] به او اصابت كرد ، گفت : اى عمو جان ! حسين عليه السلام به او پاسخ داد و فرمود : «جانم! اى صدايى كه ياور آن ، كم و دشمن آن، فراوان است» . همچنين حسين عليه السلام ، به قاتلش حمله كرد و او را زد و دستش را قطع كرد و با ضربه اى ديگر ، او را كُشت .

١٨٣٩.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از عبد اللّه بن منصور ، از امام صادق ، ا: پس از على اكبر عليه السلام ، قاسم بن حسن بن على بن ابى طالب ، پا به ميدان نهاد ، در حالى كه مى گفت : {٠ اى جان من ! بى تابى مكن . همه فانى اند امروز ، قلّه هاى بهشت را مى بينى . ٠} سپس، سه تن از آنان را كُشت و آن گاه، او را از اسبش بر زمين انداختند [ و كشته شد ] .