پس از پيروزى انقلاب به علت يأس از ايجاد حكومت كمونيستى در ايران، اختلافات شديد درون گروهى بر سر استراتژى مبارزه با نظام جمهورى اسلامى و بى‌نتيجه ماندن مبارزه مسلحانه سازمان دچار انشعاب اكثريت و اقليت شد. اكثريت به حزب توده نزديك شد و پس از اقدام عليه نظام جمهورى اسلامى، به سرنوشت آنان دچار گشت. اقليت نيز بر رويارويى مسلحانه با نظام جمهورى اسلامى پاى مى‌فشرد كه نتيجه‌اى از آن نگرفت. پايايى و مانايى نظام جمهورى اسلامى ايران و فروپاشى شوروى اين گروه را همچون ديگر گروه‌هاى ماركسيستى دچار استيصال كرد و سرانجام اعضاى سازمان چاره‌اى جز گريختن به خارج در پيش نديدند. اكنون (١٣٨٧) چند گروه خود را ادامه دهنده راه فدائيان خلق اوليه مى‌دانند. اين مسئله نشانگر اختلاف شديد بين اعضاى اين جريان ماركسيستى است. بعضى از اين گروهها عبارتند از: سازمان فدائيان خلق ايران (اكثريت)، سازمان اتحاد فدائيان خلق ايران، سازمان چريك‌هاى فدايى خلق ايران (شاخه حسين زهرى)، سازمان چريك‌هاى فدايى خلق ايران (شاخه مهدى سامع)، سازمان فدائيان (اقليت)، چريك‌هاى فدايى خلق ايران (شاخه اشرف دهقانى)، سازمان اتحاد فدائيان كمونيست. «١» سازمان پيكار در راه آزادى طبقه كارگر اين گروه پس از پيروزى انقلاب از افراد انشعابى سازمان مجاهدين خلق (منافقين) پس از تغيير مواضع ايدئولوژيك و پذيرفتن ماركسيسم با همراهى‌