مى‌پرداختند. بسيارى از اين انجمنها با دعوت از شخصيت‌هاى روحانى تلاش مى‌كردند تا با حقايق اسلام بيش‌تر آشنا شوند. البته بسيارى از آنان به دليل تحصيلات جديد و غير حوزوى از مكاتب جديد غربى و انديشه‌هاى روشنفكرى متأثر بودند. از اين انجمنها بودند: انجمن اسلامى دانشجويان در دانشگاه تهران، انجمن اسلامى پزشكان، انجمن اسلامى مهندسين و انجمن اسلامى معلمان.
در سال ١٣٤٠ كنگره‌اى از سيزده انجمن و كانون اسلامى با حضور برخى شخصيت‌هاى روحانى، از جمله آيت اللَّه طالقانى، در تهران تشكيل شد و سال بعد، اين كنگره با حضور هفده گروه بر پا گشت و برخى از علما از جمله آيت اللَّه ميلانى و شريعتمدارى براى آنها پيام و نماينده فرستادند. «١» انجمن‌هاى مذكور در طول نهضت اسلامى ايران فعال بودند و در راهپيماييها و تظاهرات مردمى شركت گسترده داشتند. گفتنى است كه به دليل ضعف اطلاعات اسلامى و ارتباط كم رنگ با روحانيت اصيل، از يك سو و قرار گرفتن در فضاى تبليغات ماركسيستى و ليبرال در دانشگاهها از سوى ديگر، برخى از اعضاى اين انجمنهاى اسلامى به انحرافات فكرى در افتادند و به عضويت برخى از سازمان‌هاى مسلحانه مانند چريكهاى فدايى خلق و مجاهدين خلق درآمدند و پس از پيروزى انقلاب در مقابل نظام جمهورى اسلامى ايستادند.
گروه‌هاى هفت گانه‌ در دهه ١٣٥٠، در شرايطى كه مبارزه مسلحانه با رژيم پهلوى گونه‌اى ارزش به حساب مى‌آمد و از سوى ديگر ماهيت ارتدادى و منافقانه سازمان مجاهدين‌