آن بود كه افكار و خواسته‌هاى مردم از اعماق جامعه به حوزه منتقل مى‌شد. در هر ماه رمضانى كه به تبليغ مى‌رفتيم در مراجعت تازه‌ترين مسايل جامعه را كه بيانگر روحيه و نيازهاى مردم بود، به حوزه وارد مى‌كرديم. حوزه علميه قم بويژه مدرسه فيضيه- مثل شوراى مركزى يك حزب- مكانى بود براى جمع‌آورى امكانات مالى و تبادل نيازها و مسايل فكرى مردم. همه اينها واقع بينى طلبه‌ها را افزايش مى‌داد و بر رشد فكرى آنها مى‌افزود. ضمناً طلبه‌ها در بازگشت به مراكز تبليغى، افكار حوزه را دوباره در سراسر كشور پخش مى‌كردند، طبعاً اگر يك مسئله سياسى قوى توى حوزه مطرح بود بعد از پنج- شش ماه به همه كشور مى‌رسيد. «١» ٦. پشتوانه مالى مبارزات انقلابى از خمس مؤمنان يعنى سهم امام، صندوق‌هاى قرض الحسنه خودجوش و كمك‌هاى بازاريان مسلمان تأمين مى‌شد نه از سرقت بانكها كه برخى جريانهاى غير اسلامى بدان دست مى‌يازيدند.
بسيار يادكردنى است كه علماى مبارز با فعاليت در شهرهاى مختلف كشور هر يك همچون يك گروه سياسى و تشكيلات قوى كار آمد بودند. به عنوان نمونه مى‌توان از مبارزات آيت اللَّه طالقانى، منتظرى، ربانى شيرازى، مهدوى كنى، هاشمى رفسنجانى، آيت الله خامنه‌اى و ديگران نام برد. حمايت و همراهى مردم از اين روحانيان موج انقلاب اسلامى را به هر سوى كشانيد. چون اين تشكل‌ها عنوان گروه سياسى نداشتند، بسيارى از فعاليتهاى آنها ثبت و ضبط نشده است.