شدت بخشيدند، بر اين اساس بنيانگذار فدائيان اسلام، احساس كرد جريان خطرناكى به مبارزه با اسلام برخاسته است. او، كه پيش‌تر در مقابله با تلاش رضا شاه براى از بين بردن هيئت‌هاى مذهبى، «جمعيت مبارزه با بى دينى» را به كمك حاج سراج انصارى، شيخ قاسم اسلامى و عده‌اى ديگر تأسيس كرده بود، «١» به اين نتيجه رسيد كه فعاليت فرهنگى به تنهايى كافى نيست و ايجاد يك تشكيلات رزمنده ضرورت دارد؛ از اين رو، جمعيت فدائيان اسلام را تأسيس كرد. نواب شمارى از طلاب جوان، مانند سيد حسين امامى و عبدالحسين واحدى را با خود همراه كرد و سرانجام شهيد سيد حسين امامى در ساختمان عدليه، به كسروى حمله كرد، در بيستم اسفند ١٣٢٤ او را كشت. «٢» رهبر جمعيت فدائيان اسلام به دنبال دستگيرى قاتلان كسروى و تعقيب اعضاى فدائيان اسلام از مشهد به گرگان و مازندران و از آنجا به رشت و قزوين و كرمانشاه رفته، از مرز خسروى به عراق رفت و حمايت علما را به نفع زندانيان فدائيان اسلام برانگيخت و سرانجام آنان آزاد شدند. «٣» پس از وفات آيت اللَّه سيدابوالحسن اصفهانى در سال ١٣٢٥ ش. و آيت اللَّه قمى چند ماه پس از آن، مرجعيت در اختيار آيت اللَّه سيد حسين بروجردى قرار گرفت.
علاوه بر آيت اللَّه بروجردى شخصيت سياسى- مذهبى مهم اين دوران آيت اللَّه سيد ابوالقاسم كاشانى بود. نواب صفوى به همكارى با او پرداخت و آنان ضمن مبارزه با استمرار سياست به حمايت پر شور از مردم فلسطين در مقابل صهيونيست‌ها پرداختند.