قرآن كريم فراوان به كار رفته است. عمل صالح در اين كتاب آسمانى هيچ گاه از ايمان جدا نيست. انسان‌هايى كه در اصلاح يعنى به سامان آوردن امور فردى، گروهى و اجتماعى كوشا هستند مورد ستايش خداوند قرار دارند.
اصلاح به معناى به كردن، نيك كردن و به سامان كردن «١» است و در مقابل افساد به معناى تباه كردن، نابود كردن، از بين بردن و متلاشى كردن قرار دارد. در تعاليم قرآن انبياء (ع) سرآمد اصلاح طلبان محسوب مى‌شوند.
حضرت شعيب (ع) خطاب به مردم زمانش ماهيت حركت خود را اصلاح‌طلبى معرفى مى‌كند و اعلام مى‌دارد كه با تمام توان و به توفيق الهى چنين خواهد كرد. «٢» خداى بزرگ وعده داده است كه هيچ قريه‌اى را مادامى كه اهل آن مصلح‌اند نابود نكند. «٣» همچنين اجر مصلحان را تباه نمى‌سازد:
... إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصلِحِينَ. (اعراف/ ١٧٠)
در فرهنگ قرآنى مقابل صالحان و مصلحان، افراد فاسد و مفسد؛ طاغوتيان و ظالمان قرار دارند و به شدت مورد نكوهش الهى قرار گرفته‌اند.
از رسول خدا (ص) نيز بيان شده است كه:
اصلح الناس، اصلحهم للناس؛ «٤» صالح‌ترين انسان‌ها، اصلاح طلب‌ترين آنهاست.
با توجه به آنچه آمد، معلوم مى‌گردد كه اصلاح‌طلبى در گفتمان اسلامى جزء متن اسلام است و چنانكه از قول رهبر معظم انقلاب اسلامى قبلًا بيان‌