گروه‌هاى مائوئيستى تشكيل شد و با اقدامات مسلحانه ناچيز خود به مبارزه با نظام جمهورى اسلامى پرداخت، اما جز شكست نتيجه‌اى نگرفت.
حزب دموكرات كردستان ايران‌ اين حزب در سال ١٣٢٤ ش. هنگام اشغال ايران به دست متفقين، با حمايت مستقيم دولت شوروى بنيان نهاده شد. رهبرى حزب را قاضى محمد حضيرى بر عهده داشت. حزب افزون بر گرايش‌هاى سوسياليستى، از گرايش ناسيوناليسم قومى نيز برخوردار بود. اعضاى حزب با پشتيبانى شوروى در حاليكه قاضى محمد لباس نظامى روسى به تن داشت، «١» دولت خودمختار كردستان را به مركزيت مهاباد پديد آوردند كه يازده ماه بيشتر دوام نيافت و قاضى محمد اعدام شد. همزمان با پيروزى انقلاب اسلامى اين حزب فعّال شد و با سوء استفاده از ضعف دولت موقت بازرگان با تصرف برخى پادگان‌ها و غارت سلاح موقعيت خود را در بخش‌هايى از كردستان تحكيم بخشيد. رهبرى حزب پس از انقلاب با عبدالرحمن قاسملو بود كه در سال ١٣٦٨ در وين (اطريش) و پس از او صادق شرفكندى در سال ١٣٧١ در آلمان به قتل رسيدند.
اين حزب نيز در كارنامه خود مزدورى و وابستگى به شوروى، اقدامات جدايى طلبانه تحت عنوان خود مختارى كردستان و وابستگى به دولت بعثى عراق، آمريكا و صهيونيزم عليه منافع ملى و نظام جمهورى اسلامى را به ثبت رسانده است و هنوز هم كما بيش به فعاليت‌هاى تخريبى خود ادامه مى‌دهد. «٢»