مقامى بود؛ امّا آقاى منتظرى نپذيرفت و رهبر انقلاب نيز به دليل ياد شده و نفوذ منافقان و ليبرال‌ها در بيت او و براى حفظ انقلاب در تاريخ ٦/ ١/ ١٣٦٨ طى نامه‌اى وى را از قائم مقامى رهبرى عزل كرد. «١» پس از آن آقاى منتظرى در ٧/ ١/ ٦٨ استعفاى خود را از قائم مقامى اعلام و امام خمينى در نامه ٨/ ١/ ٦٨ با استعفاى ايشان موافقت كردند. «٢» اعضاى اين گروه علاوه بر انحرافات فكرى همچون توجه افراطى به سياست، مطلق‌انديشى درباره ديدگاه‌هاى خود و رابطه با گروه‌هاى انحرافى مانند منافقين و نهضت آزادى، از دو انحراف بزرگ ديگر نيز برخوردار بودند: يكى انحرافات عملى و اقدامات خودسرانه خلاف قانون و شرع و ديگرى، اطاعت نكردن از ولىّ‌فقيه و رهبر انقلاب اسلامى. اين كژروى‌ها را مى‌توان آشكارا از اعترافات و سخنان خود مهدى هاشمى نيز بازيافت. «٣» بقاياى هواداران اين گروه در سال ١٣٧٧ تحركاتى را در نجف آباد آغاز كردند كه با پيام قاطعانه و هوشيارانه مقام معظم رهبرى، حضرت آيت الله خامنه‌اى و حركت هوشمندانه و انقلابى مردم اصفهان و نجف آباد خنثى شد. «٤» مجمع روحانيون مبارز در آستانه انتخابات سوم مجلس شوراى اسلامى، مجمع روحانيون مبارز، در سال ١٣٦٧ ش. به دنبال اختلاف نظر اعضاى جامعه روحانيت مبارز بر سر ليست نامزدهاى انتخاباتى توسط حجج اسلام مهدى كروبى، سيد محمود