جريان شناسى سياسى معاصر ايران - مظفری، آیت - الصفحة ١١٩
هرگونه ادعايى از سوى هر گروهى با عنوان خط امام در شرايطى پذيرفته است كه با ويژگىها يا شاخصهاى بيان شده بويژه اعتقاد و التزام به ولايت مطلقه فقيه مطابق باشد.
سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى، فراهم آمده از هفت گروه كوچك مسلح مسلمان بود كه پيش از پيروزى انقلاب اسلامى عليه نظام شاهنشاهى با مشى مسلحانه عمل مىكردند.
اين گروهها عبارت بودنداز: گروه منصورون، امت واحده، موحّدين، فلاح، بدر، توحيدى صف و توحيدى فلق. اين گروهها به صورت نيمه مخفى در فروردين ١٣٥٨ ش. سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى را تأسيس كردند. هدف آنها در آن مقطع دفاع مسلحانه از انقلاب اسلامى بود. پس از تشكيل سازمان، آيتاللَّه حسين راستى كاشانى به نمايندگى امام خمينى مأموريت هدايت اعضاى آن را بر عهده گرفت؛ اما سرانجام سازمان به سه جناح تقسيم شد:
١- جناح آيتاللَّه راستى كاشانى كه بر حاكميت رأى نماينده امام تأكيد مىكرد؛ ٢- جناح مخالف كه حكم سازمان را بر حكم نماينده ولايت ترجيح مىداد؛ ٣- جناح ميانه كه به دليل شدت اختلافات خواستار انحلال سازمان شد.
اختلاف داخلى سازمان بيشتر بر سر ديدگاههاى اقتصادى بود و چون براى حل آن به نتيجهاى نرسيدند، سازمان در مهر ١٣٦٥ منحل گرديد. مهمترين اشكال وارد بر سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى فقدان اطاعت پذيرى بخشى از اعضاى آن از نماينده ولى فقيه بود.
در سال ١٣٧٠ چند نفر از اعضاى گذشته سازمان به رهبرى محمد سلامتى و بهزاد نبوى بار ديگر با مشى آشكار و غير نظامى و با افزودن كلمه ايران بر