پنجم. گروه توحيدى بدر: اين گروه در شهر رى فعال بود و در سال ١٣٥٤ تشكيل شد. بنيانگذار آن حسين فدايى (رئيس فعلى جمعيت ايثارگران انقلاب اسلامى) و از اعضاى آن افراد زير بودند: على عسگرى، حسن اسلامى‌مهر، شهيد قلمبر، شهيد طابه نژاد، شهيد فدايى و شهيد اخوت. «١» اين گروه ارتباط نزديكى با روحانيت داشت و امام خمينى (ره) را به عنوان رهبر و مرجع پذيرفته بود.
ششم. گروه توحيدى صف: در سال ١٣٥٥ تشكيل شد و از جمله اعضاى برجسته آن شهيد محمد بروجردى (از فرماندهان سپاه كه در كردستان به شهادت رسيد) و شهيد سلمان صفوى، اكبر براتى و حسين صادق بودند. «٢» هفتم. گروه فلق: متشكل از دانشجويان ايرانى بود كه در خارج فعاليت مى‌كردند و به ايران بازگشته بودند. از اعضاى برجسته آن مى‌توان به سيد مصطفى تاج زاده و حسن واعظى اشاره كرد. «٣» يادآور مى‌شويم كه رابطه گروه‌هاى هفت گانه با روحانيت پس از انقلاب اسلامى دچار تحولاتى شد كه در اين كتاب در صدد بيان آن نيستيم.
نبايد فرو گذاشت كه علاوه بر گروه‌هاى ياد شده، تشكل‌هاى ديگرى نيز فعال بودند كه مى‌توان به گروه «ابوذر» (مركب از جوانان مبارز نهاوند كه با حجج اسلام فاكر، موحدى ساوجى و ربانى شيرازى در ارتباط بودند) و «مهدويون» در اصفهان (با مسئوليت مهدى امير شاه كرمى) و «مجاهدين اسلام» (به رهبرى رجبعلى طاهرى) در شيراز اشاره كرد. «٤»