اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٢٠١ - نحوۀ نگهدارى و انتقال اسناد

اطّلاعاتى همچون سلاحى است كه در دست خودى، عامل حفظ و اطمينان و در دست بيگانه سبب اضطراب و هلاكت است. بنابراين، در حفظ اين ناموس خبرى بايد كوشيد.

عباس بن عبدالمطلب يكى از گزارشگران پيامبر اكرم (ص) بود كه اخبار مكه را معمولاً لاك و مهر شده ارسال مى‌كرد [١]تا ضريب اطمينان آن بالا رفته، احتمال تغيير و افشاى آن از بين برود.

امام رضا (ع) نامۀ دوستان خود را پس از قرائت پاره مى‌كرد تا به دست مأموران حكومتى نيفتد و نويسندگان نامه مورد تعرض قرار نگيرند. [٢]بنا به مفاد برخى ديگر از روايات، آن حضرت نامه‌هاى قرائت شده را مى‌سوزاند [٣]تا خرده‌هاى آن نيز به دست كسى نيفتد، و هنگامى كه يكى از ياران حضرت پيغام داد كه نامه‌هاى قبلى مرا بسوزانيد، حضرت قبل از آن كه آن مرد فرستاده سخنى بگويد به او فرمود: به دوستت بگو، من وقتى نامه او را مى‌خوانم، آن را مى‌سوزانم. [٤]

در موقعيت ديگرى امام هادى (ع) سفارشهاى مهمى به داوود ضرير فرمود. پس از اتمام سخن، براى اطمينان از حُسن فراگيرى از او پرسيد: چه گفتم؟ او نتوانست آنچه را امام (ع) به او گفته بود، تكرار كند. حضرت كاغذ و قلمى برداشت و نوشت: «بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ، اُذْكُرْ اِنْ شٰاءَاللّٰهُ وَ الْاَمْرُ بِيَدِكَ كُلُّهُ» و از تدوين سفارشهاى خود امتناع كرد. داوود تبسمى