اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٣٦ - تهمت

اَنْ يَكُونَ سٰاتِراً لِجَميعِ عُيُوبِهٖ حَتّىٰ يَحْرُمَ عَلَىَ الْمُسْلِمينَ تَفْتيٖشُ ماوَراءِ ذٰلكَ [١]

[ راه اثبات پرهيز او از اين گناهان اين است كه ] عيوب خود را مخفى دارد تا حدّى كه تفتيش و جست و جوى آن بر مسلمانان حرام باشد (و ستودن او به عدالت واجب گردد) .

از اين سخن گهربار روشن مى‌شود كه تجسّس در مورد پوشيده‌هاى رفتارى افراد ممنوع است، همان گونه كه در حديثى ديگر اين كاوش مصداق آيۀ شريفۀ «اِنَّ الَّذيٖنَ يُحِبُّونَ اَنْ تَشيٖعَ الْفٰاحِشَةُ فِى الَّذيٖنَ آمَنُوا» [٢]معرفى گرديده است. [٣]

در جمع‌بندى آنچه گذشت و از مفاد و محتواى آيات و روايات مربوط به بحث، روشن مى‌گردد كه تجسّس و بررسى دربارۀ كارهاى منفى پنهانى افراد ممنوع است، امّا اگر مصلحت خاصّى ايجاب كند، مانند اينكه ضرر آن رفتار منفى فردى از محدودۀ فرد مجرم فراتر رود يا تجسّس براى يافتن نكات مثبت و استعدادهاى آن فرد باشد، اين تجسّس با رعايت ظرافتهاى عقلى و عاطفى آن اشكالى ندارد.

تهمت

در روند يك عمليّات اطّلاعاتى، معمولاً افرادى مورد اتّهام قرار گرفته كه پس‌از بررسى و اقامۀ دليل، از آنان رفع اتّهام مى‌شود، امّا برچسب اتّهام