اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٣٧ - تهمت

بر پيشانى آنان همواره باقى مى‌ماند و از صفحۀ ذهن مردم زدوده نمى‌شود. اين ضايعه از نظر انجام و عواقب آن چه توجيهى دارد؟ پيش از اين لازم است، مسأله تهمت از ديدگاه روايات بررسى گردد.

پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:

مَنْ بَهَّتَ مُؤْمِناً اَوْ مُؤْمِنَةً اَوْ قٰالَ فيٖه مٰا لَيْسَ فيٖهِ اَقٰامَهُ اللّٰهُ تَعٰالىٰ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ عَلىٰ تَلٍّ مِنْ نٰارٍ [١]

هر كس به مؤمنى اتّهامى وارد كند كه در او نيست، خداوند تعالى در روز قيامت او را بر انبوهى از آتش جاى خواهد داد.

امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

هرگاه مؤمنى، برادر مؤمن خود را متهم سازد، ايمان در قلب او ناپديد شده، همان گونه كه نمك در آب حلّ مى‌شود. [٢]

در حديث ديگرى امام صادق (ع) چنين مى‌فرمايد:

ايراد تهمت بر بى‌گناه، سنگين‌تر از كوههاى سخت است. [٣]

شكى نيست كه منهدم كردن بنيان شخصيّت افراد مسلمان به هيچ وجه مورد تأييد اسلام نيست. اسلام نسبت به‌حفظ هويّت وحيثيّت افراد حساسيّت خاصّى دارد وحتّى آبروى مؤمن را همچون خون انسانى محترم مى‌داند [٤]؛