اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٤٨ - موارد جواز غيبت

از موارد جواز غيبت آن است كه براى بازداشتن غيبت شونده از منكرى كه انجام داده (منكر او نزد ديگران مطرح شود) چرا كه در اين صورت، اين افشاگرى بهتر از پوشاندن فعل زشت او و در حقيقت، احسانى در حقّ اوست (كه بدين وسيله از ادامۀ مسير گمراهى بازداشته شده است) به علاوۀ عموم ادلّۀ [ وجوبِ ] نهى از منكر (كه در آن شيوۀ خاصّى ارائه نشده، جواز اين عكس‌العمل را در برابر منكر توجيه مى‌كند) .

و-با هدف دفع ضرر

غيبت و بدگويى از ديگران، گاه موجب دفع ضرر و آسيبهاى سنگين از آنان شده و به عنوان يك فريب اطّلاعاتى براى انحراف مسير پيگيرى دشمن مطرح مى‌گردد.

امام صادق (ع) در اوج خفقان و ديكتاتورى عبّاسيان كه تمام همّت خود را براى دستگيرى و آزار و شكنجۀ ياران خاصّ آن حضرت بسيج كرده بود، افرادى مانند «زراره» را مورد نكوهش قرار مى‌داد و در پيام خصوصى در توجيه اين شيوه مى‌فرمود:

فَاَحْبَبْتُ اَنْ اَعِيبَكَ لِيَحْمِدُوا اَمْرَكَ فِى الدِّيِنِ بِعَيْبِكَ وَ نَقْصِكَ وَ يَكُونَ بِذٰلِكَ مِنّٰا دٰافِعَ شَرِّهِمْ عَنْكَ بِقَوْلِ اللّٰهِ جَلَّ وَ عَزَّ: «اَمَّا السَّفِينَةُ فَكٰانَتْ لِمَسٰاكيٖنَ يَعْمَلُونَ فِى الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ اَنْ اَعيِبَها وَ كٰانَ وَرَآءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفيِنَةٍ غَصْباً [١][٢]

[ اى «زراره» نگران نكوهشهاى من نباش ] چرا كه مى‌خواستم نقصى در