اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٦٤ - جايگاه اطّلاعات

براى ثبت و ضبط گفتار و اعمال اشرف مخلوقاتش نهاده است. آنجا كه مى‌فرمايد:

اَمْ يَحْسَبُونَ اَنّٰا لاٰ نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْوٰاهُمْ بَلىٰ وَ رُسُلُنٰا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ [١]

آيا آنان مى‌پندارند كه ما اسرار نهانى و سخنان درگوشى آنان را نمى‌شنويم؟ آرى رسولان (و فرشتگان) ما نزد آنها هستند و مى‌نويسند.

و در آيه‌اى ديگر مى‌فرمايد:

مٰا يَلْفِظُ مِنْ قَولٍ اِلاّٰ لَدَيْهِ رَقيٖبٌ عَتيٖدٌ [٢]

انسان هيچ سخنى را بر زبان نمى‌راند مگر اينكه همان دم، فرشته‌اى مراقب و آماده براى انجام مأموريت (و ضبط آن) است.

علاوه بر مراقبت و نظارت بر انسان از طريق فرشتگان ياد شده، كتاب آسمانى ما در مواردى به اهميّت امور اطلاعاتى در ضمن بيان داستانها اشاره دارد. در داستان اصحاب كهف، يكى از ايشان تصميم مى‌گيرد براى تهيه آذوقه به شهر برود. به او گفته مى‌شود كه اگر مى‌خواهى چنين‌كنى بايد رازدار باشى.

وَ لْيَتَلَطَّفْ وَ لاٰ يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَداً [٣]

و بايد دقت كند و هيچ كس را از وضع شما آگاه نسازد.

در داستان حضرت يوسف با برادرانش هم يعقوب پيامبر (ع) ، براى دفع خطرات احتمالى، وى را از بيان رؤيايى كه ديده برحذر مى‌دارد.