اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٥١ - سخن چينى

سخن ديگرى از امام صادق (ع) عاقبتِ افشاگر را چنين توصيف مى‌كند:

اَخْرَجَهُ اللّٰهُ مِنْ وِلاٰيَتِهِ اِلىٰ وِلاٰيَةِ الشَّيْطٰانِ، فَلاٰ يَقْبَلُهُ الشَّيْطٰانُ [١]

خداوند او را از حوزۀ خود به اردوگاه شيطان مى‌راند، ولى شيطان هم او را نمى‌پذيرد.

به خوبى روشن است كه افشاگرى غير از تعقيب ناصحانه و مسؤولانۀ يك پرونده است. يك مسؤول امنيّتى و قضايى مى‌تواند مسير رسيدگى به پرونده را به شكلى پى گيرد كه كمترين افراد در جريان كمّ و كيف جرم متّهم واقع شوند و درصورت سؤالِ افراد غيرمسؤول، آبروى متّهم را حفظ كند، ولى از مجازات و اجراى حدّ يا تعقيب پرونده چيزى نكاهد. [٢]

او بايد به شدّت مراقب نفوذ اميال نفسانى در برخورد با جرم و مجرم باشد و مرزها را بشناسد و تنها در حدّ ضرورت، يك مجرم و پروندۀ خلافكارى او را تعقيب كند و از انتقال اطّلاعات به ديگران، به طور جدى پرهيز داشته باشد.

سخن چينى

سخن چينى از نابهنجاريهاى زشت رفتارى است كه از صفتهايى همانند حسد، كينه و فتنه‌گرى نشأت مى‌گيرد. در وصيتى پيامبر اكرم (ص) به ابوذر مى‌فرمايد: