اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٥٢ - سخن چينى

اى ابوذر، «قتّات» داخل بهشت نمى‌شود. ابوذر پرسيد: مراد از «قتّات» كيست؟ حضرت فرمود: مراد نمّام (سخن چين) است و سپس افزود:

يٰا اَبٰاذَر! صٰاحِبُ الَّنميٖمَةَ لاٰ يَسْتَريٖحُ مِنْ عَذٰابِ اللّٰهِ فِى الْآخِرَةِ

اى ابوذر، سخن چين هيچ گاه از عذاب آخرت راحت نمى‌شود. [١]

پيامبراكرم (ص) در آخرين سخنرانى خود در مدينه، ضمن توصيه‌هاى گوناگون، چنين فرمود:

وَ مَنْ مَشىٰ فىٖ نَميٖمَةٍ بَيْنَ اثْنَيْنِ سَلَّطَ اللّٰهُ عَلَيْهِ فىٖ قَبْرِهِ نٰارَاً تُحْرِقُةُ اِلىٰ يَوْمِ الْقِيٰامَةِ وَ اِذٰا خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ سَلَّطَ اللّٰهُ عَلَيْهِ تِنِّيٖناً اَسْوَدَ يَنْهَشُ لَحْمَهُ حَتّٰى يَدْخُلَ النّٰارَ [٢]

هركس بين دو نفر خبرچينى كند، خداوند آتشى را بر قبر او مسلّط مى‌گرداند كه تا روز قيامت او را مى‌سوزاند و آنگاه كه از قبرش خارج شود، بر او مار سياه بزرگى را چيره مى‌كند كه گوشت تن او را تا هنگام افتادن در آتش (جهنم) نيش مى‌زند.

واژۀ نمّامى معمولاً به خبرچينى بين دو دوست اطلاق مى‌شود و در كنار آن، واژۀ «سعايت» به خبرچينى نزد حاكمان و رؤسا اختصاص دارد. امّا اين دو واژه در اين جهت مشتركند كه هدف نمّام و سعايت كننده، بدى و فتنه‌انگيزى است و طبعاً با اهداف مقدّسى كه يك ارگان امنيّتى سالم و خدمتگزار به منظور تحقق آرامش و اصلاح جامعه دنبال مى‌كند، سنخيّت ندارد. به‌راستى نمى‌توان نقش سازندۀ گزارشاتى را كه از تحركات منافقين