اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ١٨٦ - ٥ منبع گزارش

قرآن كريم با صراحت به مؤمنان دستور مى‌دهد كه از قضاوت سريع بر اساس دريافتهاى خبرى و ترتيب اثر بر آن قبل از شناسايى منبع گزارش پرهيز نمايند و اگر منبع گزارش فاسق و فاقد صلاحيت لازم بود، در مورد خبر او توقف كنند تا دچار پشيمانى نگردند. [١]

پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:

لاٰ تَسْأَلُوا الْفٰاجِرَةَ مَنْ فَجَرَ بِكِ فَكمٰا هٰانَ عَلَيْهَا الْفُجُورُ، يَهُونُ عَلَيْهٰا اَنْ تَرْمِىَ الْبَرِىءَ الْمُسْلِمَ [٢]

به بدكاره نگوييد چه كسى با تو رابطۀ نامشروع داشته است، زيرا (اين منبع نمى‌تواند مورد قبول باشد) او كه به راحتى مرتكب فساد شده، به سادگى مى‌تواند مسلمان پاكدامن را نيز متهم كند.

پس منبع خبرى بايد سالم باشد تا خبر او پذيرفته شود و اگر منبع خبرى تأييد نشد، خبر او نيز زير سؤال مى‌رود.

در بحث شهادات و گزارش افرادى كه در صحنه حضور داشته‌اند، گفته مى‌شود كه گواهى و گزارش گواهانى كه خود، متهم به سابقۀ ناشايسته‌اى باشند، مورد تأييد نيست. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

مى‌خواستم كالايى را براى تجارت به يمن ارسال كنم. خدمت پدرم رسيدم و از او سؤال كردم كه آيا صلاح مى‌دانيد اين كار را فلانى انجام دهد؟

- مگر نمى‌دانى او آلوده به مسكرات است.

- [يقين ندارم ولى] از مؤمنان شنيده‌ام كه دربارۀ او چنين مى‌گويند.