اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ١٢٣ - ج-نيروهاى مردمى

همسر عبّاس بن عبدالمطلب، به نام امّ‌الفضل دختر حارث، آنگاه كه در مكه از شكل‌گيرى يك توطئه بر ضد حكومت امير مؤمنان (ع) آگاه مى‌گردد، با مكاتبه‌اى به محضر آن بزرگوار، ايشان را در جريان حوادث آن روز قرار داده و مى‌نويسد: طلحه و زبير و عايشه، براى فتنه‌انگيزى، مكه را به مقصد بصره ترك كرده‌اند و مردم را به جنگ با تو فرا مى‌خوانند. او نامه‌اش را به مردى عاقل و خوش سخن سپرد و به او سفارش كرد كه در هر منزلى گوسفندى ذبح كند [١]و آن را بين اطرافيان و رهگذران تقسيم نمايد. سپس صد دينار نيز به او داد و گفت: هر چه مى‌توانى سريعتر خود را به علىّ بن ابى‌طالب (ع) برسان و نامۀ مرا به او تقديم كن. او در اسرع وقت، امير مؤمنان (ع) را از اين توطئه آگاه كرد. [٢]

اگر انجام اين مأموريت به غير از نيروى مردمى متّكى بود، هيچ گاه با اين دقّت و سرعت و كم خرجى به نتيجه نمى‌رسيد. اين عامل سخاوتمند، خود هزينۀ اين مأموريت اطلاعاتى را عهده‌دار مى‌شود و از هر سفارش، دلسوزى و ابتكارى در مسير حُسنِ انجام كار دريغ نمى‌كند.

در قطعۀ ديگرى از تاريخ اين گونه مى‌خوانيم:

هيثم بن السود خود از سپاهيان معاويه بود، ولى همسرش اخبار را مى‌نوشت و به گردن اسب مى‌آويخت و براى حضرت امير (ع) مى‌فرستاد. [٣]

حضرت امام خمينى (قدّس سرّه) با توجّه به همين كارآمدى نيروهاى مردمى در مسألۀ اطّلاع‌رسانى است كه به آحاد ملّت چنين توصيه مى‌كند.