اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٣٩ - غيبت

و بهتان جدا كرد، بى‌آنكه در تشخيص مصاديق، هيچ گونه ابهام و اشتباهى رخ دهد. بدين ترتيب هر جا سابقۀ ايمان و تعهد محرز باشد و او با دست غير به صحنۀ اتّهام كشانده شود و در دايرۀ سوء ظنّ و اتّهام قرار گيرد، بى‌آنكه خود در اين دايره گام نهاده باشد، يا بر چسب اتّهام خورده باشد، اين موارد در محدودۀ ممنوعيت قرار مى‌گيرند، ولى در جايى كه سوابق ايمان و تعهد محرز باشد، ولى فرد خود به صحنۀ اتّهام پانهاده باشد يا تهمت به او چسبيده باشد، در چنين مواردى ممنوعيتى وجود ندارد. اميرمؤمنان (ع) در نامه‌اى جهت اعلام حكم مسؤوليت حُذيفه براى فرماندارى مدائن، چنين مى‌نويسد:

او را فرماندار شما گردانيدم. . . و به او دستور داده‌ام با شما خوش‌رفتارى كند و نسبت به افراد مشكوك به شدّت مراقبت نمايد. [١]

غيبت

گفت‌وگو در مورد مؤمنان و دربارۀ واقعياتى‌كه در آنان وجود دارد، ولى از بازگويى آن ناخرسندند، غيبت نام دارد. اين عمل از رفتارهايى است كه به‌شدّت در روايات مورد نكوهش قرار گرفته، به‌گونه‌اى كه كمتر گناهى اين مقدار مورد تهديد و هشدار قرار گرفته است. در مقام مقايسه، اين عمل از اعمالى كه زشتى آنها به روشنى آشكار است، قبيح‌تر توصيف شده است.

پيامبر اكرم (ص) چنين مى‌فرمايد:

اَلغيٖبَةُ اَشَدُّ مِنَ الزِّنٰا، فَقيٖلَ يٰا رَسُولَ اللّٰهِ وَ لِمَ ذٰلِكَ. قٰالَ: صٰاحِبُ الزِّنٰا يَتُوبُ فَيَتُوبُ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَ صٰاحِبُ الْغيٖبَةِ يَتُوبُ فَلاٰ يَتُوبُ اللّٰهَ عَلَيْهِ حَتّٰى يَكُونَ صٰاحِبُهُ الَّذِى اِغْتٰابَهُ يُحِلُّهُ [٢]