اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ١٣٩ - ١ تعقيب و مراقبت

تعقيب و مراقبت نيز اگر به منظور ايجاد مشكل براى افراد در جامعه صورت پذيرد، و كار اطّلاعاتى به‌عنوان يك ابزار سياسى در اختيار مطامع حاكمان قرار گيرد، مورد تأييد نيست و اگر براى رفع مشكل و خطر از جامعه تحقق يابد، مقبول، بلكه ضرورى است و مورد تأييد عملى ائمه دين عليهم السلام قرار گرفته است.

تاريخ در مورد طلحه و زبير و فعاليتهايى كه عليه حكومت داشتند، چنين مى‌نگارد:

گزارشهايى دربارۀ تلاشهاى مرموزانه اين دو نفر به حضرت امير (ع) داده شد. حضرت آنها را احضار و در مورد اتّهامات گزارش شده از آنان توضيح خواست، ولى آن دو با زيركى، تمامى موارد را انكار كردند. امام در كار آنان عجله نكرد و حتّى وقتى آنان از حضرت در مورد رفتن به مكّه اجازه گرفتند، على رغم گزارشهاى رسيده و زمينۀ اتّهامى كه داشتند، ضمن اجازه سفر آنان را تحت مراقبت و كنترل قرار داد. [١]

خرّيت‌بن راشد از مخالفان حكومت حضرت على (ع) بود كه على‌رغم معارضۀ آشكار بطور آزاد در جامعه زندگى مى‌كرد. يكى از ياران امام به آن بزرگوار پيشنهاد كرد كه وى را دستگير كرده و به زندان افكند تا از شرّ او در امان باشد. حضرت به او فرمود:

اگر ما چنين سياستى داشته باشيم كه هر مخالفى را به زندان بيفكنيم، همۀ زندانهاى ما از اين گونه متّهمان پر مى‌شود و كارى از پيش نمى‌بريم، مگر آنكه جرم ثابت شود.