اطلاعات در اسلام - رضوان طلب، محمدرضا - الصفحة ٦٢ - سيستم اطّلاعاتى

آنها نيز طرح و شيوه‌اى ندارد، با كسى كه موضوع تحقيق، زمان مطالعه، ميزان كار، شكل جمع آورى، برنامۀ جمع بندى و شيوۀ بهره‌بردارى خاصّى دارد. بركت و ثمره‌اى كه در دومى هست، در اوّلى ديده نمى‌شود. اين تفاوت، ره‌آوردِ وجود سيستم و فقدان آن است. گاه حسّاسيت موضوع يا گسترۀ آن، وجود سيستم را الزامى مى‌كند، چرا كه وقتى عمل، شكل پروژه‌اى يا عمومى به خود گرفت يا وقت خاصّى را مى‌طلبيد، تحقّق آن بدون سيستم، امكان پذير نخواهد بود.

سيستم همان عنصر تعيين كننده‌اى است كه امير مؤمنان (ع) در منشورى، فرزندان خود و همه نسلهاى پسين را به رعايت آن فرا مى‌خواند و آن را ضرورى‌ترين توصيه پس از تقوا مى‌داند. [١]

سيستم يعنى نظام مقبولى كه خداى قادر و سبحان، با آنكه فرمان او حتمى است [٢]، با خلقت شش روزۀ آسمان و زمين و نمايش مدار و نظامى در خلقت بر آن تأكيد مى‌كند. [٣]

امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

اَبَى اللّٰهُ اَنْ يَجْرِىَ الْاَشْيٰاءَ اِلاّٰ بِأَسْبٰابٍ [٤]

پيروى از يك نظام و به كار گيرى سيستم و پايبندى به آن تا آن حدّ مورد توجه خداوند است كه هيچ كارى را خارج از سيستم و نظام انجام نمى‌دهد.