تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٩١ - دعا و توبه و استغفار

عزّوجل خلقى كه از او اعلم باشد خلق ننموده است لذا دو ملك را مبعوث فرمود كه به كيفيتى كه در قرآن ذكر شده بر او وارد و تقاضاى دادرسى نمودند و آن حضرت بعد از ادّعا مدّعى بدون سؤال از مدّعى عليه عجله نمود و زود قضاوت كرد.[١]

آرى داود چون مدّعى مقامى بود كه مخصوص محمد صلى الله عليه و آله و سلم و آل محمد است خداوند او را در معرض امتحان در آورد تا معلوم شود با وارد شدن دو نفر از راه غيرمتعارف چنان وحشت‌زده مى‌شود كه قاعده و آداب قضاوت را از دست مى‌دهد. و دست خوش احساسات گردد، پس نبايد ادعاى اعلّميت نسبت به تمام مخلوقات را داشته باشد و بعد از اين امتحان و آزمايش آن حضرت آگاه شد و از اين كه ادّعاى اعلمّيت و اعتماد به نفس و ترك مستحب در قضاوت داشته باشد استغفار نمود و خداوند هم بر او منت گذاشت و در اثر آمرزش خواهى، و دعا و مناجات، وى را به مقام قرب خود و حسن عاقبت رسانيد.

[١]- محمد ثقفى، تفسير روان جاويد، ج ١، پيشين، ص ٥٨٠