تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٤٧ - حضرت شعيب عليه السلام

حضرت شعيب عليه السلام

شعيب يكى از پيامبران بزرگ الهى است كه بين سالهاى ١٦٠٠-١٤٩٠ قبل از ميلاد در مدين زندگى مى‌كرد يعنى تقريباً صدوده سال داشت و فرزند ميكائيل، فرزند يشجر، فرزند مدين و فرزند ابراهيمِ خليل بود و آثار و دلائل نبوت وى عبارتند از:

«[١] - نمونه كامل اصلاح نفس. [٢] - ارشاد قوم خود به پرهيز از غش در معامله و كم فروشى و حفظ امانت و رعايت عفّت ٣ - نجات او ومؤمنين از عذابى كه بر ظالمين نازل گشت.»١

«از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت شده كه حضرت شعيب عليه السلام را خطيب الانبياء لقب داده‌اند.»٢ و قرآن در دو سورۀ اعراف و هود، بخشى از دعاهاى وى را ذكر كرده است. در سوره اعراف مى‌فرمايد:

(وَسِعَ رَبُّنا كُلَّ شَيْ‌ءٍ عِلْماً عَلَى اَللّهِ تَوَكَّلْنا رَبَّنَا اِفْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ

[١]- محمد احمد جاد المولى، قصه‌هاى قرآن، مترجم مصطفى زمانى، چاپ اول، تهران: هيأت تحريريه پژواك انديشه، زمستان ١٣٧٩. و اعراف/ ٨٥،

[٢]- ابوعلى فصل بن حسن طبرسى، مجمع البيان، ج ٥، پيشين، ص ١٨٨