مباحث فقهی - حسينى طهرانى، سید محمد محسن - الصفحة ٩٨ - حرمت مؤکَّدِ سقط جنِین و احکام آن

وارث اِین بچّه در وهلۀ اوّل عبارت است از پدر و مادر او. مثلاً اگر شخصِی با لگد، با مشت ِیا با چوبِی به شکم زنِی بزند و آن زن سقط جنِین کند، باِید دِیه بدهد که دِیۀ او به همِین کِیفِیّت و مقدارِی است که عرض شد، و آن مقدار دِیه به پدر و مادر مِی‌رسد.[١]

و امّا اگر خود مادر متصدِّیِ سقط جنِین شد، در اِین صورت مادر قاتل است و در شرع اسلام به قاتل ارث نمِی‌رسد؛[٢] مثلاً اگر شخصِی پدر خودش را بکُشد، دِیگر از آن پدرِ کشته شده ارث نمِی‌برد، ِیا اگر عموِی خود را بکُشد از عمو ارث نمِی‌برد. بنابراِین اِین مادرِی که سقط جنِین کرده است، در حکم قاتل فرزند خود است و باِید خودش دِیۀ فرزند خود را به وارث اِین بچّه بدهد.[٣] پس اگر پدر اِین بچّه زنده است، اِین دِیه به پدرش مِی‌رسد؛ و اگر پدرش از دنِیا رفته است، به برادران و خواهران و جَدّ و جَدّۀ اِین بچّه مِی‌رسد؛ و اگر جَدّ و جَدّه و برادر و خواهر ندارد، به عموها و داِیِی‌ها مِی‌رسد.[٤]

اگر زنِی خودش سقط جنِین نکرد، بلکه نزد طبِیبِی رفت و طبِیب او را سقط جنِین کرد؛ در اِین‌صورت باز اِین مسائلِی که گفته شد، آنجا هم مِی‌آِید. اگر در اِین بچّه روح دمِیده شده است و سپس طبِیب او را سقط کرد، اِین کار حکم قتل عمدِی دارد. حالا اگر فرضاً آن زن در اِین کار دخالتِی نداشته باشد و طبِیب با تمام قدرت خود اِین کار را کرده باشد،

[١]. رسالۀ نکاحِیّه، ص ٣٥.

[٢]. وسائل الشِّیعة، ج ٢٦، ص ٣٠.

[٣]. همان، ج ٢٩، ص ٢١٨؛ ج ٢٦، ص ٣٢.

[٤]. همان، ج ٢٦، ص ٦٤.