مباحث فقهی - حسينى طهرانى، سید محمد محسن - الصفحة ١١٦ - احکام پرداخت خسارت در تصادفات وساِیل نقلِیّه

و اگر هم همۀ دِیه را مِی‌خواهِید، بر عهدۀ من است.» مثلاً نباِید بگوِید: «اگر امروز قتلِی واقع شود ده هزارتومان مِی‌گِیرند، ِیا بِیست هزار تومان مِی‌گِیرند، ِیا بِیمه فلان‌قدر مِی‌دهد!» بلکه آن مقدارِی که در شرع معِیّن شده است بر عهدۀ اوست و باِید بدهد؛ و باِید مسئله را کاملاً بفهماند، نه‌اِینکه به او بگوِید: «آقا من ده هزار تومان مِی‌دهم، از ما بگذر و رضاِیت بده!» او هم خوشحال مِی‌شود که ده هزار تومان به دستش آمده است و رضاِیت مِی‌دهد. اِین صحِیح نِیست و باطل است! باِید بگوِید: «آن مقدارِی که من در اِین تصادف مُجرم بوده‌ام، هزار مثقال طلا است و ذمّۀ من مشغول شده است؛ از اِین مقدار که معادلش سِیصد هزار تومان مِی‌شود، مِی‌گذرِی ِیا نه؟» اگر گفت: «گذشتم.» اِین گذشت، گذشتِ صحِیح است.

هم‌چنِین واقعاً بگوِید: «بگذر!» نه‌اِینکه بر او سخت بگِیرد و معطّلش کند و «امروز برو، فردا بِیا» بگوِید و قدرِی مسامحه کند و اذِیّت کند؛ واقعاً مطلب را به او بگوِید و او بدون هِیچ پرده و حجابِی بگذرد. در اِین صورت اِین گذشت صحِیح است و الاّ اگر او را در مضِیقه قرار بدهد تا اِینکه مجبور به گذشت شود، صحِیح نِیست.

فرض کنِید در اثر تصادفِی، چشم راست ِیا چپ شخصِی در آمد؛ دِیه‌اش پانصد دِینار شرعِی است،[١] ِیعنِی صد و پنجاه هزار تومان. اِین مقدار را باِید بپردازد؛ اگر کمتر بپردازد و بگوِید: «از من راضِی شو!» فاِیده ندارد.

زخم‌هاِیِی که به بدن مِی‌رسد، چه به استخوان برسد و چه به استخوان

[١]. من لا ِیحضره الفقِیه، ج ٤، ص ٧٨ و ٧٩.