جنگ، به عنوان يك پديده لاينفك از زندگى بشر، در هر عصرى، داراى ويژگى‌هاى منحصر به زمان خود است. گذشته از متغيّرهايى كه جنگ را قرين ويژگى‌هاى منحصر به فرد مى‌نمايد، در جنگ، هميشه يك اصل ثابت بوده و آن، نيل به پيروزى، غلبه و موفّقيت است. جنگ، مانند يك بازى است و هميشه يك طرف پيروز و يك طرف شكست خورده دارد. كارل فون كلازويتس، فيلسوف آلمانى، جنگ را چنين تعريف مى‌كند:

جنگ، درگيرى مسلّحانه دو يا چند حكومت براى دسترسى به خواسته‌هاى مشروع يك طرف و نامشروع طرف ديگر است.

وقتى كه حيات و امنيّت ملّى كشورى را خطرى جدّى تهديد كند و همه راه‌ها در رفع تهديد، بى‌اثر باشد، مبارزه مسلّحانه يا جنگ براى حفظ حيات ملّى اجتناب ناپذير است. پس، جنگ مبارزه مسلّحانه و آخرين روش گريزناپذير براى حفظ حيات ملّى است. جنگ، براى گسترش فضاى حياتى ضرورى است و صلح، اكتفا كردن به زندگى در فضاى محدود است.

به عقيده خواجه نصيرالدّين طوسى همه انسان‌ها، علاقه‌مند به زندگى راحت و بى‌دغدغه هستند؛ ولى امكانات محدود است. بنابراين، جنگ‌ها و درگيرى‌ها، ناشى از همين ارضاى غرايز و نفسانيّات بشرى است. بروز چنين شرايطى در جوامع، به آنجا مى‌انجامد كه تنازع بقا و جنگ به اعماق جامعه كشيده شده و نسل آدمى را در معرض انقراض قرار مى‌دهد.

روند تأثير تكنولوژى بر ارتش‌ها

در حوزه نظامى ارتش‌ها را به موج‌هاى چندگانه تقسيم مى‌كنند كه شامل چهار موج است.

موج اوّل، ارتش‌هاى فئودال كه ناظر به اخلاق و شرافت هستند و جنگاوران براى پادشاه يا ارباب خود جان‌فشانى مى‌كنند و ارتش‌هاى سنّت‌گرا كه مدافع كليسا يا نمايندگان مردم هستند و براى غير نظامى‌ها و زنان و كودكان حريم قائلند.

پس از اين دوره، با شروع انقلاب صنعتى، موج دوم ارتش‌ها شكل مى‌گيرد. ارتش‌هاى صنعتى كه به واسطه تكنولوژى، مانند باروت و سلاح‌هاى جديد، ميدان‌هاى رزم را تغيير مى‌دهند. اين ارتش‌ها با تغيير تاكتيك‌ها و به روزرسانى تكنولوژى‌هاى صنعتى، قصد تحميل اراده خود بر ديگران را دارند و از هيچ روش وحشيانه‌اى براى رسيدن به هدف خود، اجتناب نمى‌كنند.

در طىّ جنگ جهانى اوّل و دوم، با پيشرفت تكنولوژى، به خصوص‌