ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٤ - فضاى سايبر
مجازى كارتونى (آواتار) براى خود (كه مىتواند هر موجودى غير از انسان نيز باشد) مىتوانند وارد دنياى بازى زندگى دوم شوند؛ دنيايى كه به ميزان زيادى به دنياى واقعى نزديك است. «آواتار» مىتواند در اين دنياى مجازى در كنار ٠٠٠. ٠٠٠. ٤٠ آواتار ديگر (تا پايان ٢٠١٤ م.) زندگى كند، تحصيل كند، كار كند، پول دربياورد يا حتّى ازدواج كند. همانطور كه مشخّص است، برخى ويژگىها در اين بازى سبب شده است تا زندگى دوم، محصولى فراتر از يك بازى باشد. براى بررسى بيشتر اين بازى، بايد زندگى دوم را نمونه يك جامعه شبه انسانى در نظر بگيريم، جامعهاى كه در آن، فضاى سايبر همان زمين است. آواتار همان انسان است و گردانندگان فضاى سايبر، همان حاكمان هستند.
آواتاريسم
آواتار در اسطورههاى هندى، به معنى نزول مجسّم يك خدا بر روى زمين است. با اينكه اين واژه در اينترنت زياد مورد استفاده قرار مىگيرد، ولى با توجّه به معناى اين كلمه، مىتوان صحيحترين كاربرد آن را در بازى زندگى دوم دانست. هر انسان اومانيستى (كه براى او خدا، همان انسان است)، با پروراندن تصويرى ايدهآل از خود در ذهن و ساخت آن در اين بازى، خداى ايدهآل خود را بر روى زمينى مجازى مجسّم مىكند؛ خدايى كه قادر به انجام كارهايى است كه آن انسان در زندگى واقعى، قادر به انجام آنها نيست؛ آن هم به لطف تغيير هويّت. پس الزاماً كاربران خودشان را در اين بازى، شبيهسازى نمىكنند؛ بلكه اكنون كه موقعيتى فراهم شده، آنكه را برايشان ايدهآل است، خلق مى كنند؛ حال آنكه انسان ايدهآل شما مىتواند خود شما بدون اضافه وزن باشد يا اصلًا به طور كامل، شخص ديگرى باشد (طبق آمار خود سايت زندگى دوم، ٢٠% از كاربران زن، توسط مردان ساخته شدهاند). پس طبيعى است كه كاربران، آواتار خود را بيشتر از خود دوست داشته باشند و اصلًا بدن فيزيكى خود را به خدمت او دربياورند. زندگى دوم موفّقيتهاى تفكّر بتپرستى در دوران جاهليّت انسان را به نفع مفهوم اومانيسم مصادره كرده است؛ انسانهايى كه همچون خدايان پرستيده مىشوند. زندگى دوم، اومانيسم را زندهتر از هميشه مىكند؛ بلكه آن را محقّق مىنمايد؛ كارى كه انقلاب صنعتى و سردمداران آن، موفّق به انجام آن نشدند.
فضاى سايبر
همانطور كه گفته شد، فضاى بازى، بسيار به دنياى واقعى نزديك مىباشد؛ ولى برترىهايى دارد كه شايسته بتى انسانى است؛ از جمله اين ويژگىها مىتوان به فضا و زمان اشاره كرد. همانطور كه مىدانيد، انيشتين عنوان كرد كه فضا و زمان با يكديگر پيوستگى دارند؛ يعنى براى رفتن از جايى به جاى ديگر، شما بايد زمان صرف كنيد. به عبارت ديگر، نمىشود از جايى به جاى ديگر رفت، بدون اينكه زمانى صرف شود؛ امّا اين قانون براى دنياى واقعى است. در دنياى بازى زندگى دوم، شما مىتوانيد از جايى به جاى ديگر برويد، بدون اينكه زمان صرف