ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٣ - بگير دست مرا!

مثل ابرى و نم بارانش‌

مثل خورشيدى و تابستانش‌

مثل بى تابى دريا برخاك‌

موج بى وقفه و بى پايانش‌

بحر غلغل زد و چون مرواريد

ريختى در صدف جوشانش‌

تو دميدى كه بر آيد از خاك‌

تا ابد باغ گُل و ريحانش‌

تو شكفتى كه پس از اين انسان‌

طعنه بر سنگ زند ايمانش‌

كوثر نور شدى تا برسد

ملك جاويد به فرزندانش‌

ولى افسوس كه تاريخ نبود

خالى از مكر و دم و دستانش‌

پركشيدى و نماندى در گُل‌

مثل عطر از قفس گلدانش‌

سوختى در كلمات واعظ

بر سر منبر ناميزانش‌

له شدى بين در و ديوارش‌

گم شدى بين لب و دندانش‌

رمز طوبى چه بگويد وقتى‌

پى نبردست به باغستانش‌

«فُطِمَت فاطمهٌ مِن شرٍ»

شر اين معركه و دكانش‌

«فُطِمَت فاطمهٌ مِن زاهد»

كه ندارد خبر از عرفانش‌

ياوه گويى كه به مقصد نرسد

دور بى حاصل و بى پايانش‌

مار گيرى كه ازو نشنيدم‌

جزهياهوى نى و انبانش‌

ابر مى نالد و باران بى تاب‌

كه چه شد قطره ى سرگردانش‌

موج مى پرسد و ساحل خاموش‌

كه كجا رفت دُرِ غلطانش؟

نازنينى كه بر اوبرهان شد

سوره‌ى مختصر قرآنش،

آفتابى شد و از شدت نور

كرد از چشم جهان پنهانش‌