ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١ - همه آيات ذاكر و واعظند

صاحب رتبه و مقام مخصوص به خود هستند.

عموم و عوام مردم، متّكى و مبتنى بر امور اعتبارى اين جهانى، موجودات و آيات را شناسايى و طبقه‌بندى مى‌كنند؛ امّا در نظام توحيدى و الهى، عموم آيات و موجودات، متّكى و مبتنى بر امر حقيقى، دسته‌بندى، رديف و شناسايى مى‌شوند.

در اين نظام، هر موجود به نسبت تقرّب و نزديكى ذاتى به آفريدگار هستى، يا تقرّبى كه حسب كوشش و مجاهدت حاصل مى‌كند، واجد رتبه، مقام و شأنى است كه او را از سايرين جدا و متمايز مى‌سازد. اگر چه همگى در اصل حيات و هستى و مخلوق بودن يكسانند. از اين رو، برخى از موجودات، آيات صغير و برخى كبيرند. آيات كبير و عظيم، در خود و با خود، به اذن‌الله، بيشترين استعداد را در متجلّى ساختن و نشان دادن اسما و صفات حق‌تعالى دارا مى‌باشند.

آنكه قوّه، استعداد و ظرفيّت نمودار ساختن سهم بيشترى از صفات كمالى حضرت حق‌تعالى را دارد، در مقايسه با ساير آيات و موجودات، ضرورتاً آيت بزرگترى است؛ چنان‌كه از حضرت مولى‌الموحّدين، علىّ‌بن ابى‌طالب و ساير معصومان (ع)، كه در زمره انسان كامل شناسايى مى‌شوند، با عنوان آيت‌الله العظمى ياد مى‌شود و بدين سبب است كه همه آيات، به نسبت استعداد و ظرفيّت وجودى خود، به خداوند متعال اشارت دارند؛ گويى همه اين آيات با زبان بى‌زبانى اعلام مى‌كنند: