آفاق معرفت - صدر الدين قونوي، محمد بن اسحاق - الصفحة ١١٨ - خاتمه
«المستحلّ توسيط الحق مرحوم من وجه؛ فإنّه لم يطعم لذة البهجة فيستطعمها؛ إنّما معارفته مع اللذات المخدجة فهو حنون إليها، غافل عمّا وراءها».
بيت
|
اى طالب دنيا تو يكى مزدورى |
وى عاشق خلد از اين حقيقت دورى |
|
|
وى شاد به هر دو عالم از بيخبرى |
شادى غمش نديدهاى معذورى |
|
غبنى عظيم بود كه همنشينى پادشاه وجود را شايد و استحقاق خلافت او دارد، آنگاه در گلخن طبيعت، خود را به نجاسات شهوات آلوده گرداند.
بيت[١]
|
اى بلندان به عقل و جان شريف |
نكنيد اين بلند را تصحيف |
|
|
خويشتن را نديدهايد همه |
آدم نو رسيدهايد همه |
|
نه بى تجارتى بود سلطنت ابد را به دو روزه بندگى نفس امّاره بفروختن، و فسحت عالم نور را به مضيق عالم زور بدل كردن! أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ[٢].
[١] - حديقه سنايى، ص ٣٧١- ٣٧٢.
[٢] - سوره بقره( ٢)، آيه ١٦.