آفاق معرفت - صدر الدين قونوي، محمد بن اسحاق - الصفحة ١١٩ - خاتمه

بيت‌

داعى لطف، ترا دم به دم، به خود دعوت مى‌كند و تو تصامم‌[١] مى‌كنى و جمال ازل نفس بنفس خود را به تو مى‌نمايد و تو تعامى‌[٢] مى‌نمايى.

لذات حقيقى تو را مى‌طلبد و تو از آن مى‌گريزى و لذات مجازى از تو مى‌گريزد و تو در آن مى‌آويزى «طلبك أيّها الخاطي جميل فهربت منه و طلبت قبيحا فهرب منك»[٣] به بعضى از انبيا وحى آمده است كه: «يا ابن آدم ما أدنى همتك ما أخسّ نفسك! أطلبك فتهرب منى و يطردك غيري فتأتيه».

رباعى‌[٤]

امروز كه زمام همت‌[٥] و اختيار به دست‌[٦] تست، اگر كارى نكنى، فردا كه دست تصرف‌ وَ الْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ‌[٧] نقاب پندار اختيار از روى كار

[١] - تصامم: خود را به كرى زدن.

[٢] - تعامى: خود را به كورى زدن.

[٣] - ص: و تطلب قبيحا و هو يهرب منك.

[٤] - فخر الدين عراقى: ديوان، ص ٣١٥.

[٥] - ص: نهمت.

[٦] - ص: در دست.

[٧] - سوره انفطار( ٨٢)، آيه ٦.