زبان از حرف پيمايى يكى‌[٢] يك چند كوته كن‌		چو از ظاهر خمش گشتى‌[٣] همه باطن زبان بينى‌[٤]

«من أخلص للّه أربعين صباحا، ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه»[٥]. پس هر كه سلوك اين طريق را از ملكوت آسمان مؤيّد گردد بر چيزى همه موفق شود[٦] كه حق تعالى خلق را براى آن آفريده است، لقوله: وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌[٧] أي ليعرفون.

بيت‌

در حكمت حق شو چه كنى ابجد خلق‌		محمود خدا شو، چه شوى احمد خلق‌

يك دم دل غايب ز تو، حاضر گردان‌		تا شاهد خالق شوى و مشهد خلق‌

٥. و در تحرير اين عجالت‌[٨]، از خاطر شيطانى و واردات ظلمانى به قيّوم وجود پناه مى‌گيرم و «لا حول و لا قوة إلّا باللّه العلي العظيم» مى‌گويم و به هر قاعده از قواعد گذاشته، ايمايى بيش نخواهم كرد، به‌

[١] - سوره اعراف( ٧)، ٩٦.

[٢] - ص: برو.

[٣] - ديوان: گردى.

[٤] - اشعار از سنايى: ديوان، ص ٧٠٦.

[٥] - هر كه چهل روز براى خداى اخلاص ورزد چشمه‌هاى حكمت از قلبش به زبانش جارى و ظاهر شود. اين حديث كه در منابع اهل سنت از جمله احياء العلوم غزالى و عوارف المعارف سهروردى آمده، در اصول كافى، ج ١، كتاب ايمان و كفر، باب اخلاص، حديث ٦ با اختلاف در عبارت آمده است.

[٦] - پ: هر گه كه سالك اين طريق از ملكوت آسمان مؤيد گردد، بر چيزى واقف شود.

[٧] - سوره ذاريات( ٥١)، آيه ٥٦.

[٨] - عجالت: مختصر، شتابزده.