آفاق معرفت - صدر الدين قونوي، محمد بن اسحاق - الصفحة ٩٧ - لامع اول در معرفت حقيقت دنيا و فوايد آن به نسبت با طايفهاى و آفات و غوائل آن به نسبت با طايفهاى ديگر

تاريك، عالمى نداند يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ‌[١] زبان مرتبه و استعدادش همه اين گويد:

مآب و منقلب او دركات جحيم بود و حاصل و نقد او عذاب اليم.

معاليق ظلمات تعلقات عالم جسدانى سر نگونسار او را على الدوام به أسفل السافلين حطمات مى‌كشد وَ لَوْ تَرى‌ إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ‌[٢][٣]

شعر[٤]

[١] - سوره روم( ٣٠)، آيه ٧.

[٢] - از اينجا تا آخر كتاب از نسخه« پ» افتاده است.

[٣] - سوره سجده( ٣٢)، آيه ١٢.

[٤] - حديقه سنايى، ص ٤٤٣.

[٥] - اشاره است به آيه ٨١، سوره قصص، درباره قارون« فخسفنا به و بداره الأرض». و« رفعنا»:

احتمالا اشاره است به مضمون آيه ١٥٨، سوره نساء، درباره حضرت عيسى:« بل رفعه اللّه اليه». در قرآن مجيد، با عبارت« رفعنا» درباره حضرت عيسى آيه‌اى نيست.

[٦] - در حديقه سنايى مصرعهاى اين بيت مقدم و مؤخر است.