هر چه او كند بر جان و دل، آن جمله باشد داد و دين‌		ور نيز بيدادى كند، باشد بر من داد از او

دوزخ كه آفريده است به كمال عطف و رحمت آفريده است. باش تا جمال «الرحمن الرحيم» از افق‌[١] عزّت به در آيد- و نه به زبان گوشت و پوست- با تو بگويد كه در اشارت «سيأتي على جهنّم زمان ينبت في قعرها الجيرجير»[٢] چه سرّ است. قال النبيّ ٧: «من شرب في آنية الذهب و الفضّة يجرجر في جوفه‌[٣] نار جهنم»[٤].

ارباد به دوزخ برد از كوى تو خاك‌		آتش همه آب زندگانى گردد

غضب الكريم و إن تأججّ ناره‌		كدخان ندّ ليس‌[٥] فيه سواده‌[٦]

سطوات قهر ارادت ازل زمام اختيار از دست مى‌ستاند وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى‌ أَمْرِهِ‌[٧] أي على عبده‌[٨] و آنچه در خاطر نيست كه بنويسم، نبشته مى‌شود. أرجع إلى ماكنّا بصدده و التكلان على الحيّ القيّوم.

[١] - ل: از تتق.

[٢] - زمانى بر جهنم خواهد آمد كه در قعر آن، جير جير خواهد روييد. جيرجير، نوعى گياه است( المنجد و مجمع البحرين).

[٣] - ص: في بطنه.

[٤] - پيامبر فرمود: هر كه در ظرف طلا و نقره، بنوشد، آتش جهنم در شكمش ريخته شود.

ظاهرا اين حديث، بى‌مناسبت آورده شده است مگر اين كه براى تبيين استعمال لغت« جيرجير» باشد.

[٥] - ل: بدّ.

[٦] - خشم كريم، گر چه لهيب آتش آن بالا گيرد، مثل دود عود است كه سياهى ندارد.

[٧] - سوره يوسف( ١٢)، آيه ٢١.

[٨] - ل: عباده.