عالمى كه حكيم‌[١] بود، چون خواهد[٢] كه ترياقى سازد، دفع سموم افاعى را، هم به نفس افعى استعانت كند و چنانكه مقتضاى علم و وفور فضل او بود، به طريق معين افعى را صيد كند و مقدارى معين از سر و بن بيندازد و بعد از آن بقاياى اجزاى او را بجوشاند و به حسب اعطاى‌[٣] قواعد، ترياقى تركيب كند كه بدان مضرّت سموم دفع تواند كرد و چون نظر جاهل غبى بر احوال اين حكيم افتد در حالت صيد افعى، و او تفاصيل احوال كيفيت صيد نداند و از غرض و مقصود عالم آگاه نبود، پندارد كه مقصود عالم از صيد افعى، اين لمس و تماشاى الوان و نقوش جلد اوست؛ پس برود و- على العمياء- دست به افعى دراز كند، به يك لدغش چنان بكشد، كه نيز[٤] روى حيات جسمانى نبيند و از بهر اين گفته‌اند: «اتقوا الدنيا فإنّها أسحر من هاروت و ماروت».

بيت‌[٥]

همه اندرز من به تو اين است‌		كه تو طفلى و خانه رنگين است‌

يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ[٦].

[١] -« حكيم» در معناى پزشك بكار رفته است.

[٢] - ص: كه چون عالمى حكيم خواهد.

[٣] - ل: اعداى.

[٤] - نيز: ديگر.

[٥] - حديقه سنايى، ص ٤٣١.

[٦] - سوره فاطر( ٣٥)، آيه ٥.