حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ‌[١].

شعر

با ناز گر آرميده باشى همه عمر		لذات جهان چشيده باشى همه عمر

هم آخر كار مرگ باشد و آنگه‌		خوابى باشد كه ديده باشى همه عمر

از هاويه عميق دنيا جز به حبل خداى تعالى به سرادقات ملكوت نتوان رسيد وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً[٢] و از ظلمات هوى جز به متابعت محمد مصطفى صلّى اللّه عليه و اله خلاص نتوان يافت‌ لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ[٣]

چنگ در گفته يزدان و پيمبر زن و رو		كآنچه قرآن و خبر نيست فسون است و هوس‌[٤]

اوّل و آخر قرآن ز چه «با» آمد و «سين»		يعنى اندر ره دين رهبر تو قرآن بس‌

مفاتيح خزاين سعادات ابدى در رموز و اشارات مصطفوى مندرج دان و اين كلمات را كه ابن عباس- رضوان الله عنه- از آن حضرت‌

[١] - سوره يونس( ١٠)، آيه ٢٤.

[٢] - سوره آل عمران( ٣)، آيه ١٠٣.

[٣] - سوره احزاب( ٣٣)، آيه ٢١.

[٤] - اشعار از سنايى: ديوان، ص ٣٠٩.