اسم در غايت عزت و جلالت است؛ لقوله تعالى: قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌[١] و اسماء ديگر كه در حق آدمى ادراك آن ممكن است، عارف خود به نفس نفيس، احكام آن را به ذوق ادراك مى‌كند. و در اين مقام به اسمى چند اشارت كنم و ضابطى بنمايم كه صاحب فطرت‌[٢] سليم را در معرفت اسماء ديگر چون مفتاح باشد[٣] و الملهم هو الله.

١١. بدان كه چون عارف سرّ عرش بداند و مناسبت آن با حضرت رحمانيت فهم كند، بداند كه‌[٤] الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌[٥] چه معنى دارد؟ و چون نشأت ملائكه بداند و قدس طهارت ايشان فهم كند، بداند نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ‌[٦]. و همچنان چون معناى شيطانيت‌[٧] بداند و سرّ ابليس فهم كند، بداند كه او را با اسم «عزيز» چه سرّهاست تا گويد: فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ‌[٨] و چون نشأت آدمى بداند و تراكيب قوى و أمزجه او به تفصيل بشناسد و مناسبت هر قوتى‌[٩] با اسمى فهم كند و مع هذا سرّ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ‌[١٠] با او غمزه زند، بداند كه «الغفور الودود» با آدم و آدميان چه اختصاص دارد. سبحان الملك [الودود][١١]

[١] - سوره إسراء( ١٧)، آيه ١١٠.

[٢] - ص، پ: فطنت.

[٣] - ص: شود.

[٤] - ص، پ:+ سبوح قدوس لك.

[٥] - سوره طه( ٢٠)، آيه ٥.

[٦] - سوره بقره( ٢)، آيه ٣٠.

[٧] - پ: چون اين معنى/ ل: فطنت.

[٨] - پ: چون اين معنى/ ل: فطنت.

[٩] - ل: قولى/ ص: قومى.

[١٠] - سوره مائده( ٥)، آيه ٥٤.

[١١] - سوره مائده( ٥)، آيه ٥٤.