ممكن است گفته شود حكومت دموكراسى و حكومت مردم بر مردم و اكثريت قابل ملاحظه به اقليت ناچيز (به صورت حكومت ٥١ بر ٤٩) يك حكومت ايده‌آل، و صددرصد قرين مصلحت نيست، زيرا يك چنين حكومت، اشكالاتى دراد كه خود «روسو»، آنها را در عناوين زير خلاصه كرده است:

١. جهل اكثريت رأى دهندگان‌

٢. خريد آرا

٣. ناصالح بودن منتخبين‌

٤. ناديده گرفتن حقوق و آراى اقليت‌

پاسخ‌ براى روشن شدن اذهان خوانندگان دو نكته را يادآور مى‌شويم و آن اين‌كه:

اوّلا صالح‌ترين و ايده‌آل‌ترين حكومت، حكومت الهى است حكومتى كه در رأس آن حاكم معصومى باشد كه خداوند به او فرمان حكومت داده باشد و شيعه معتقد است كه شيوه حكومت پس از رحلت پيامبر گرامى تا زمان غيبت امام به خاطر يك رشته مصالح عالى اسلام، همان حكومت الهى و تنصيصى است و در آن عصر هيچ نوع‌