ولى به شهادت واقعيت‌هاى موجود، و نبردهاى پراكنده و حوادث تلخ و ناگوار، «سازمان ملل متحد» قادر به حفظ صلح و ثبات در سطح عمومى جهان نشده است. اگر موازنه قوا به هم بخورد، جهان در معرض انفجار خطرناكى قرار خواهد گرفت.

اين جريان گروهى از متفكران را بر آن داشت كه طرح يك حكومت واحد جهانى را بريزند، تا مجموع جهان از يك تشكيلات واحد، برخوردار گردد، و همه جهان يك قوه مقننه، و يك قوه مجريه، و يك قوه قضائيه، وجود داشته باشد.

اين گروه در اعلاميه‌اى كه در كنگره توكيو در سال ١٩٦٣ منتشر كرده‌اند چنين مى‌گويند:

«صلح دائمى و عمومى به وسيله امضاى عهدنامه‌ها و پيمان‌ها و وعده‌هاى رسمى ميان سياستمداران عملى نخواهد شد، براى اين‌كه از صلح واقعى برخوردار شويم، بايد به يك حكومت جهانى متكى به «پارلمان» و «دادگاه» و «ارتش» جهانى متوسل گرديم و در پناه چنين حكومت واحد جهانى مى‌توان به آرامش و ثبات دست يافت.

طرح اين گروه براى حكومت واحد جهانى به قرار زير است:

١. پارلمان جهانى‌

در اين پارلمان همه كشورهاى جهان عضويت خواهند داشت و