درحالى‌كه در اواخر قرن نوزدهم و آغاز قرن بيستم عده‌اى به فكر احياى «ناسيوناليسم» و «مليت‌گرايى» بودند و گروهى در قيافه‌هاى مختلف، از آن به شدت دفاع مى‌كردند، ناگهان مسئله «انترناسيوناليسم» و لزوم تشكيل «حكومت واحد جهانى» در چشم‌انداز متفكران غرب، قوت گرفت، و جنگ‌هاى بين الملل اوّل و دوم به اين انديشه قوت بخشيد، و آنان با بينايى خاصى دريافتند كه وجود مرزهاى مصنوعى ميان ملت‌ها، عامل جنگ و خونريزى‌ها است، و براى رهايى از اين بدبختى چاره‌اى جز اين نديدند كه اين مرزهاى مصنوعى را درهم كوبند همه انسان‌ها را كنار هم، زير يك لوا و پرچم يك حكومت واحد قرار دهند.