امنيت معابد و كليساها و عبادتگاه‌هاى آنان را تأمين كند به طورى كه بتوانند آزادانه مراسم و شعاير و اعمال مذهبى خود را بجا آورند، بدين ترتيب حكومت اسلامى خود را ملزم به حفظ معابد آنها مى‌داند و مانع از تخريب آنها مى‌گردد. در عين حالى كه اسلام وظيفه مسلمانان را تبليغ مذهب خود مى‌داند هيچ اقليتى را وانمى‌دارد كه دين خود را ترك كند و هميشه حقوق اقليت‌ها را محترم مى‌شمارد.

«اهل ذمه» از نظر قضايى نيز كاملا آزاد هستند و منازعات و اختلافات خود مى‌توانند به دادگاه‌هاى مخصوص خود مراجعه كنند و اگر خودشان دادگاه نداشته باشند و يا با افراد مسلمان اختلاف و نزاعى پيدا كنند با كمال اطمينان به قاضى مسلمان مراجعه كرده و از حقوق خود دفاع نمايند. در قانون اسلام يك نفر ذمى مى‌تواند در برابر قاضى مسلمين از بزرگ‌ترين شخصيت اسلام (خليفه) شكايت كند و يا در مقابل شكايت او از خود دفاع نمايد.[٢] ناگفته نماند اين تعاليم فقط جنبه تئورى و قانون ندارد كه براى‌

[١] - نهج البلاغه، خطبه جهاد.

[٢] - جريان شكايت حضرت على عليه السّلام از مرد نصرانى رجوع شود بحار الأنوار، ج ٤١ ص ٥٦- ٥٧.