اين حقيقت را نبايد ناديده گرفت كه نخستين ويژگى اين قيام و مهم‌ترين انگيزه اين نهضت فراگير، «ايمان» مردم ايران بود. آرى قدرت دين، يعنى اسلام بود كه، خيلى از مشكلات و مخصوصا رويايى با قدرت جهنمى رژيم طاغوت و حاميانش را براى مردم غيور ايران حل كرده بود و جوانان ما، خود را در ميدان مبارزه در ميان «احدى الحسنيين» مى‌ديدند، يا پيروزى و سربلندى يا شهادت و تضمين حيات براى ملت خود. همين «ايمان» بود كه به مردم ما روحيه داد و آنان را براى هرنوع فداكارى و جانبازى آماده ساخت.

انقلاب مردم ما در ماه محرم «ماه شهادت»، «ماه عاشورا» و «اربعين حسينى» به اوج خود رسيد و بنيان و اساس ظلم را به لرزه درآورد. و سرانجام رژيم خودكامه و مستبد شاهنشاهى را با ٢٥٠٠ سال سابقه نابود ساخت.

بر همين سال، بود كه اكثريت قاطع ملت ايران به پاى صندوق‌هاى رأى رفتند و با شور و شوق فراوان آراى خود را در حمايت از نظام «جمهورى اسلامى» به صندوق‌ها ريختند، و پاسخ مثبت ميليون‌ها ايرانى، نخستيين حكومت «اللّه» را در اين كشور به منصه ظهور درآورد.

پس در اين‌كه انقلاب ايران، يك انقلاب دينى است، جاى ترديد نيست و اگر كسى اين حقيقت را انكار كند به قول «برتولت‌