در كتاب‌هايى كه اخيرا درباره شيوه حكومت اسلامى نوشته شده است، نويسدگان اهل تسنن، بر دو طرح نخست تكيه مى‌كنند، و طرح بيعت با حاكم و يا انتخاب رئيس از طريق شورا را، پيش مى‌كشند.

آنان روى «بيعت» تكيه مى‌كنند به خاطر اين‌كه در تاريخ مى‌خوانند كه خليفه نخست، و امام امير مؤمنان على عليه السّلام از طريق بيعت مسلمانان برگزيده شدند.

روى شورا تكيه مى‌كنند، به خاطر اينكه عثمان به وسيله شوراى شش نفرى انتخاب شد.

از آنجاكه آنان عمل صحابه را حجت مى‌دانند، روى عمل آنان تكيه مى‌كنند و طرح حكومت اسلامى را از طريق عمل آنان توجيه مى‌نمايند.

حكومت اسلامى به صورت طرح ولايت فقيه جامع الشرايط، در كتاب‌هاى علماى بزرگ شيعه مطرح مى‌باشد، فقيه اسلام با شرايطى كه در حكومت لازم است، داراى ولايت وسيع و گسترده‌اى است كه مى‌تواند دولت تشكيل دهد و به كليه امور مربوط به نظام اجتماعى مسلمانان سروسامان بخشد.

اكنون شايسته است كه پيرامون، هرسه طرح بحث و گفتگو كنيم.