اين آيه و مانند آن، اصل وحدت انسان‌ها را اعلام مى‌دارد، و به تمام انواع و اقسام نژادپرستى، مليت‌گرايى، خاتمه داده و به صورت «انترناسيوناليسم اسلامى» حضور خود را در صحنه سياست اعلام مى‌دارد و با يك نظام توحيدى و برنامه‌اى الهى حكومت واحد جهانى را، پى‌ريزى مى‌كند و همه جهان را با يك رشته قوانين الهى كه مطابق فطرت و آفرينش انسان است اداره مى‌نمايد، از مواهب طبيعى و الهى به‌طور مساوى برخوردار مى‌باشند، نه اين‌كه يك كشور كوچك يك «وجبى» مانند «كويت» از درآمد سرشارى برخوردار باشد، درحالى‌كه انسان‌هاى كشورهاى ديگر مانندهند با گرسنگى و فلاكت دست به گريبان باشند.

امروز دعوت به «قوميت» و نژادپرستى و برتريهاى صنفى همگى گامى است برخلاف حكومت واحد جهانى كه اسلام نخستين طراح آن است.

پيامبر گرامى صلى اللّه عليه و اله و سلم در سخنان خود در حجة الوداع هر نوع تبعيض ميان انسان‌ها را محكوم كرد و در سخن تاريخى خود چنين فرمود:

«عرب را بر عجم و عجم را بر عرب، سفيد را بر سياه و سياه‌