هيچ ولايتى بالاتر از ولايت رسول خدا نيست، ولى اعمال ولايت و زمامدارى بدون پذيرش گروه قابل ملاحظه‌اى كه مخالفان را تحت الشعاع خود قرار دهد امكان‌پذير نمى‌باشد و در غير اين صورت ولايت، عينيت خارجى پيدا نمى‌كند.

اين نوع روايات با عقيده شيعه، مبنى بر اينكه ولايت امامان تنصيصى است و از جانب خدا مى‌باشد، مخالف نيست، زيرا اين احاديث، ناظر به جنبه اجرايى ولايت است نه مشروعيّت ولايت. و اگر رضايت و پذيرش مردم در ولايت‌هاى الهى يك اصل قابل توجه است درباره ولايت‌هاى غير تنصيصى جريان از اولويت بيشترى برخوردار است.

متأسفانه اين نوع روايات كه در كتاب‌هاى حديث و تاريخ وارد شده است؛ دستاويزى براى يك مشت مغرضان شده كه ازاين طريق «تنصيصى» بودن مسأله «امامت» را زير سؤال ببرند، و آيات و روايات فراوانى را كه ولايت و امامت را امرى تنصيصى از جانب خدا مى‌دانند را به دست فراموشى بسپارند. درصورتى‌كه اين احاديث ناظر به اصل مسأله «امامت» نيست، بلكه مربوط به پياده كردن آن در جامعه اسلامى است كه بسان ديگر اصول، محتاج به آمادگى و پذيرش عمومى است و اين روايات ناظر به جنبه‌هاى عملى و به اصطلاح امروز مقبوليت اين مسأله مى‌باشد نه اصل ثبوت و يا مشروعيّت آن.