در اين بررسى خواهيم ديد كه اسلام بنيانگذار مسأله «بيعت با رئيس دولت» نيست بلكه اين مطلب، پيش از اسلام نيز سابقه داشته است و هرگز در آن اعصار به وسيله «بيعت» امير و رئيسى تعيين نمى‌كردند، بلكه در مواردى با فرد و يا گروهى يا شخصيتى بيعت مى‌كردند كه قبلا رياست و سرپرستى او را پذيرفته بودند. سپس از طريق بيعت، به مقام و موقعيت او تحكيم مى‌بخشيدند و در حقيقت، بيعت وسيله شناسايى رئيس به عنوان رياست نبود، بلكه رياست فرد مورد بيعت، قبلا مسلم بود سپس براى تأكيد و تحكيم موقعيت، اين تسليم و شناسايى، در قالب بيعت اعلام و تأكيد مى‌شد.

اينك توضيح اين سه طرح:

گزينش از طريق بيعت‌

لفظ «بيعت» مصدر فعل «باع» به معنى فروختن است زيرا شخص بيعت‌كننده جان و مال خود را در اختيار فردى كه با او بيعت مى‌كند، مى‌گذارد، و او نيز در مقابل آن متعهد مى‌گردد كه در راه اصلاح و رفاه حال او بكوشد، تو گويى طرفين با چنين تعهد، به داد و ستد پرداخته و هر كدام متعهد مى‌گردد كه در راه اصلاح و رفاه طرف‌